Gözleri azizim...
Daha çehremin sınırlarına değmeden başlar ruhumda sızı.
Şöyle ki; benim kalbim, Beşiktaş sahaya çıkınca bile bu kadar teklemedi.
Bir gün senin de önünde papatyalar büyüttüğün pencereni kıracaklar.
Bahçesine çiçek, uçurumuna duvar olduğun insanlar kıracak hem de.
Yaz bunu...
Ve ben o gece mezarlığımda biten son çiçeği de kökünden söktüm. Artık benim suyum, benim yarama yetecek kadar.
Demir atmış kalbim,
Gülüşünün kıyısına saplanmış kalmışım.
Dalmışım öyle,
Zaman geçmiş, mevsim geçmiş, içim geçmiş.
Ben sana geçmişim,
Benden haberim yok.
Oysa incecik bir ihtimalin arkasına uçsuz bucaksız şehirler dizerdik eskiden.
Daha da kötüsü şu ki,
Biz artık o incecik ihtimalin içinde bile yer alamıyoruz.
Hangi kelimenin nefesi seni anlatmaya yetecek kadar güçlü bilmiyorum. Zira benim haznemde adın geçmeden ayağa kalkabilecek delikanlı kelime yok.
Yüreği güzel insanları atmamışız heybemize.
Öyle ya "canım" dediğimiz de canımızı cehenneme çevirmiş.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!