Yasemin Şiiri - Mustafa Alp

gece çöktü, adın indi içime
bir mezar kazdım sessiz biçime
nefes aldım, ölüm değdi dilime
yasemin, karanlık girdi geceme

beyazdın sen, ama geceydin sen
gülüşünle çoğaldı her diken
bir ad nasıl olur böyle kesen
dokundun, içimde öldü erken

yürüdüm yokluğunun izinde
her adım çürük, her yol dizimde
zaman durdu gözümün izinde
saat bile küstü artık yüzümde

sevda dedim, kan sızdı dudaktan
umudu kestim kendi topraktan
yaşamak zor, sen gittin bu hayattan
ben kaldım bir yarım mezaraktan

yasemin, bak gecem çoğalıyor
kalbim kendine bile ağlıyor
bu beden yavaş yavaş dağılıyor
içimde bir cenaze sağlıyor

ne dua kaldı ne de yakarış
her sevgi bende oldu bir varış
gitmek değil bu, bu bir çıkış
insan kendinden böyle koparış

toprağa adını yazdım gece
rüzgâr bile susup kıldı hece
bir çiçek nasıl olur bu denli acı
yasemin, sen karanlığın tacı

şimdi ben ölüyüm, nefes alır
bu kalp sadece yokluğu tanır
giden sen değilsin, kalan anır
insan en çok severken yanılır

Mustafa Alp
01/04/2025 03.00