Yasak Aşk Şiiri - Baki Ortak

Herkeslerden sır gibi sakladım seni,
adını dilime değil,
kalbimin en kuytu yerine emanet ettim.
Bakışlarım bile temkinliydi,
yanından geçerken nefesimi kısardım,
duyulmasın diye içimdeki çığlık.

Geceler biliyordu sadece,
bir de susturamadığım kalbim.
Ay şahitti,
yıldızlar görmezden geldi,
duvarlar bile susmayı öğrendi bu aşktan.

Kime göre yasaktı bu sevda,
Kimine göre günah…
İnsanların terazisinde tartıldı,
hüküm giydi daha yaşanmadan.
Oysa aşk,
hangi mahkemede yargılanırdı ki?

Adın geçmezdi cümlelerimde,
ama her cümlem sendin.
Bir şarkı çalardı uzaktan,
ben seni duyardım.
Bir rüzgâr eserdi,
tenimde senin yokluğun üşürdü.

Gizliydi çünkü korkaktı dünya,
saklıydı çünkü kalabalıklar acımasızdı.
Biz göz göze gelmemeye yeminliydik,
ama kalplerimiz çoktan birbirine bağlanmıştı.

Ne el tuttuk,
ne omuzda ağladık.
En ağır yük buydu belki de:
dokunamadan sevmek.
İnsan sevdiğini saklarken,
kendini kaybedermiş meğer.

Masumdu bu aşk,
kirlenmedi sözlerle,
leke sürülmedi niyetine.
Bir dua gibi durdu içimde,
sessiz, temiz,
yalnız Allah’a açık.

Ben seni sakladıkça büyüdün içimde,
büyüdükçe sustum.
Sustukça yandım,
yandıkça olgunlaştım.
Her gizli sevda,
insanı biraz şair yaparmış.

Şimdi soruyorum kendime:
Gizli olan mı suçlu,
yoksa anlamayan kalabalık mı?
Masum bir aşkı
günaha çeviren hangi dildi?

Ben yine de pişman değilim.
Sakladım seni, evet.
Ama kirletmedim.
Kimse bilmedi belki,
ama ben insan olmayı öğrendim bu aşkta.

Ve bilinsin diye değil,
hissedilsin diye yazıyorum şimdi:
Bu şiir bir itiraf değil,
bir vicdan kaydıdır.

Masum bir sevdâyı
kimliğinden soyanlara karşı
kalbimden yükselen
sessiz bir haykırıştır.

Ve bu haykırışın altında
bir kul imzası var:
— Kul Ortak'tır adı...

KUL ORTAK