O esmer ses yine dudaklarıma fısıldıyor,
Bir düşsün sen,gerçeğiyle ayırt edilemeyen.
Gözlerini kapattığında bile görülmeye devam eden.
Diyorum ki;
Düşümsüz ol,
Dünsüz cümleler koy yanaklarıma,
Yalnızlığım artık büyük geliyor,düşüyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta