YAŞ KIRKI DEVİRDİ
Yaş kırkı devirdi…
Artık aynalar yüzümü değil,
Yüzümde biriken ömrü gösteriyor.
Alnımdaki her çizgi,
Zamanın tenime attığı bir imza;
Ve ben,
Hiç okumadan imzaladığım bir hayatın
Bedelini ödüyorum yıllardır.
Ne çok şey biriktirmişim meğer,
Biraz suskunluk, biraz pişmanlık,
Bir de kimseye anlatamadığım
İçimdeki o müebbet yalnızlık…
Gençliğim,
Bir istasyonun unutulmuş valizi şimdi;
Sahibi benim,
Ama almaya gidecek trenim kalmadı.
Yaş kırkı devirdi…
Eskiden yılları sayardım,
Şimdi eksilenleri.
Bir dostun sesini,
Bir babanın gölgesini,
Bir annenin yüzünde çoğalan çizgileri…
Anladım ki insan yaşlandıkça
Ölüme değil,
Sevdiklerinin olmadığı bir dünyaya
Yaklaşıyormuş meğer.
Bir zamanlar dünyayı değiştirecektim,
Şimdi bir akşamı huzurla bitirmek
En büyük ihtilalim.
Eskiden yarınlara sığmazdı hayallerim,
Bugün dünlerden çıkamıyor hatıralarım.
Ne tuhaf…
İnsan gençken ömrünü harcıyor,
Yaşlanınca harcadığı ömrün
Hesabını tutuyor.
Yaş kırkı devirdi…
Artık her gidişin ardından koşmuyorum.
Çünkü öğrendim;
Bazı kapılar kapanınca
İnsan dışarıda kalmıyor,
Kendi içinde kilitleniyor.
Ve bazı vedalar,
Gidenin değil,
Kalanın ömründen eksiliyor.
Saçlarıma düşen aklar
Kışın habercisi değil yalnızca;
Her biri,
İçimde cenazesi kaldırılmamış
Bir hayalin kefeni.
Ben ne zaman bu kadar büyüdüm?
Hangi gece çocukluğumu kaybettim?
Ve hangi sabah,
Babamın yaşına yaklaşmanın
Onu bir daha görememekten
Daha ağır olduğunu öğrendim?
Yaş kırkı devirdi…
Ne gençliğime dönecek bir yolum var,
Ne de geçmişimden isteyecek bir özrüm.
Artık biliyorum,
İnsanın en büyük yorgunluğu
Yaşadığı yıllar değil;
Yaşayamadığı ihtimallerin
Omuzlarına bıraktığı ağırlıkmış.
Şimdi biri çıkıp da
"Ömrünün yarısı geçti," dese,
Gülümserim yalnızca.
Çünkü bazı insanlar
Kırk yılda bir ömür yaşar,
Bazıları bir ömrü
Kırk yaşına kadar bekleyerek harcar.
Ve ben…
Ne geçmişime bütünüyle kırgınım,
Ne geleceğime eskisi kadar hevesli.
Yalnızca içimde hâlâ büyümeyen
O küçük çocuğa mahcubum.
Çünkü ona bir zamanlar
Çok güzel bir hayat vadetmiştim.
Yaş kırkı devirdi…
Ve ben ilk kez anladım:
İnsan, yaşadığı yıllar kadar yaşlanmıyor;
İçinde öldürmek zorunda kaldığı
Çocukluğu kadar ihtiyarlıyor.
EkOL




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta