Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Mustafa abim,çok güzeel bir şiir okudum kaleminizden. Adeta sevgiliye nasihat babında idi. Evet, insan bazen kaprisli, bazen şüpheci,bazende kurgucu-kuruntulu olabiliyor. Umarım bu güzel şiir kötü düşünceleri ortadan kaldırıp kuruntuları izale eder. 10 punan+selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta