Yanıldın. Şiiri - Ekrem Parlak

Yanıldın…

“Ben”
ilk hatadır.
Bilinç kendini
bir noktaya sabitlediği anda
zaman başladı.

Ego,
bilincin üzerine giydiği
dar bir elbisedir.
Isıtır,
ama hareketi unutturur.

Ayna konuştu:
“İşte sensin.”
Bilinç inandı.
İnanç,
ilk bölünmeydi.

Dinler bu bölünmeyi
kutsal hale getirdi.
İsimler verdiler:
ruh, günah, kurtuluş.
Hepsi
aynı yanılgının
farklı maskeleri.

Oysa bakış
bir yere ait değildir.
Göz gelir geçer,
gören kalır.

Ego,
hatırladıklarını “ben” sandı.
Anılar birikti,
ağırlık oldu.
Kişilik dediğin,
geçmişin tortusudur.

İnci burada sessizdir.
Çünkü ego
sadece sesle yaşar.
Susunca çözülür.

Bir an vardır:
Düşünce gelir
ama sahibi yoktur.
Korku yükselir
ama korkan yoktur.

İşte o boşlukta
benlik erir.
Ne yok olur
ne kalır.
Sadece
anlaşılır.

Dinler “teslim ol” dedi,
ama kime?
Ego zaten
hayaliydi.

Gerçek teslimiyet,
teslim olacak
birinin olmadığını
görmektir.

Bilinç,
kendini ego sanmayı
bıraktığında
aydınlanmaz.
Sadece
rahatlar.

Ve rahatlık,
cennetlerin en sessizidir.

Ekrem Parlak
29.12.2025