Yalvarışım Şiiri - Şair Zuzu Şiir Kadın

Allah’ım…
Bu gece sana konuşmaya bile yüzüm yok.
Ama susmaya da gücüm kalmadı.
İçim yanıyor…
Sanki kalbimin ortasına bir taş oturmuş da nefes almama izin vermiyor.
Gülüşlerimin arkasında sakladığım bütün kırıklar şimdi önümde diz çökmüş, bana bakıyor.
Ya Rabbi…
Ben güçlü göründüm ama içimde paramparça oldum.
Kimseye anlatamadım.
Kimseye “yoruldum” diyemedim.
Ama sen biliyordun değil mi?
Ben sustukça sen kalbimin içini görüyordun…
Allah’ım…
Çok hata yaptım.
Bazen bilerek, bazen bilmeyerek…
Ama her seferinde içimde bir şey koptu.
Her yanlışımda ruhum biraz daha karardı.
Şimdi aynaya bakınca kendimi tanıyamıyorum.
Bu ben miyim?
Bu kadar uzaklaşan, bu kadar ihmal eden, bu kadar nankör olan ben miyim?
Ya Rabbi…
Ben sensiz kaldım.
Kalbim sensiz kaldı.
Ne yapsam dolmuyor içimdeki boşluk.
Ne kazansam yetmiyor.
Ne kadar gülersem güleyim, içimdeki sızı dinmiyor.
Sana yalvarıyorum Allah’ım…
Beni kapından çevirme.
Gözyaşımı boş bırakma.
Ben artık yükümü taşıyamıyorum.
Gece olunca korkuyorum.
Ya bu son gecemse diye korkuyorum.
Ya tövbem yarım kalırsa diye korkuyorum.
Ya sen “geç kaldın” dersen diye titriyorum…
Allah’ım…
Ben kötü olmak istemedim.
Ama nefsim ağır geldi.
Dünya ağır geldi.
İmtihanlar ağır geldi.
Bir kalbi kırdım belki…
Bir duayı incittim…
Bir annenin duasını eksik aldım…
Şimdi hepsi omzumda.
Ya Rabbi…
Ben affını istiyorum.
Beni temizle.
Beni arındır.
Beni yeniden başlat.
Kalbimi yumuşat Allah’ım.
Gözlerimi secdeye alıştır.
Dilimde adın eksik olmasın.
Beni sensiz bırakma…
Ben sana ağlayarak geldim.
Yüzüm yerde, ellerim havada…
Yalnızca sen varsın önümde.
Eğer beni affedersen, yeniden doğmuş gibi olacağım.
Eğer affetmezsen… ben kendime bile katlanamam.
Ne olur Allah’ım…
Beni rahmetinin dışında bırakma.
Ben senden başka kime sığınayım?
Sana geldim…
Yaralı, yorgun, pişman…
Ama umutla geldim kapına