Yalnızlık Şiiri - Mehmet Yılmaz Antepli

Karanlık içindeyim, sanki gözler kapalı,
Umutlar kuş misali, korkular içinde ürkek,
Uçuyorlar her biri, kaybolan zamanda sessiz.
Gidiyorum geleceğe, yalnız yapayalnız.

Yıldızlar kadar uzak ruhum, canlı bedenime,
Tanıyamaz ki beni herkes, kendimle birlikte,
İsyan eder olamadığım insan, kadere.
Geçmişte kalıyor herşey, sevdiklerim gibi.

Odamın tavanıdır, bana her şeyi anlatan,
Dili yoktur ama gözleri vardır koskocaman,
Ben düşünürüm, o da hatırlatır maziden.
Üzer ama gerçekleri anlatır durmadan.

Güvenmek ne kadar zor insanlara, şu hayatta,
Bir gün üzüldüm aşkta, bir gün mutlu oldum dostta,
Ne gerek var hepsine, yalnızım bu hayatta.
Yapayalnız gidiyorum, kendimle birlikte.