Yalnızlık Şiiri - Kadir Kirazlı

Birbirimize selam verirken,
Bir kısmımız eksiliyor hep,
Sanki herkes bir şey saklıyor,
Birbirinin gözlerinden.

Sofralar kuruyoruz birlikte
Ama hiç kimse doymuyor.
Bir lokma ekmekte yutuluyor,
Yüz yıllık suskunluk.

Sesler yükseliyor,
Ama kimse konuşmuyor aslında.
Cümleler boş,
Kelimeler kiralık.

Kapılarımız çalıyor,
Yine de ulaşamıyoruz kimseye.
Evlerimiz ışıl ışıl,
Ama kalpler karanlıkta.

Kucaklaştığımızda bile
Soğuk kalıyor omuzlarımız.
Bir el uzanıyor bazen
Ama tutmuyor gerçekten.

Ve gittikçe büyüyor içimizde boşluk.
Gittikçe keskinleşiyor uzaklık.
Gittikçe artıyor yalnızlığımız,
Birbirimize en çok yakın olduğumuzu; Sandığımız anlarda bile.

Kadir KİRAZLI
1 AĞUSTOS 2025