Yalnızlık Şiiri - Asrın Tiğit

Yalnızlık,
Dipsiz kuyu gibi bir şey.
Her gün biraz daha yalnızlaşıyor bu ruhum.
Her gün biraz daha eriyor,
Ve her gün bir diğerinin aynısı gibi.
Yanındayım diyenler,
Sahi şu an neredeler?
Ben kimim? Neden atıldım bu yalnızlığın içine?
HEY HEY!! Bağırıyorum ben, sesimi duymuyor mu kimse?
Kalabalığın içinde bile yalnız hissediyorum.
Bedenimi ilmek ilmek ele geçirmiş bu yalnızlık,
Ne vahim, ne aciz şey.
Yağan yağmurun altındaki toprağı kurutur,
En boşluk zamanlarında aklına gelir.
Yalnızlığa yeniliyorum, günden güne eriyorum.