Yalnız Bir Adam Şiiri - Hamit Atay

Yalnız Bir Adam
Yalnız bir adamım ben,
kalabalıkların ortasında üşüyen.
Adımı bilen çok,
hikâyemi soran yok.
Gülmeyi öğrendim susarak,
acıyı cebimde taşıyarak.
Kimse fark etmedi,
omuzlarıma kaç mevsim yüklendiğini.
Bir zamanlar “dost” dediklerim
iyi gün fotoğraflarında kaldı.
Zor günler gelince
herkesin yolu başka sokağa çıktı.
Yalnız bir adamım ben,
duvara yaslanıp ayakta duran.
Düştüğümde elimden tutan olmadı,
kendi kendime kalkmayı öğrendim.
İçimde bir çocuk var,
hâlâ inanmak isteyen…
Ama her hayal kırıklığında
bir parça daha susan.
Şimdi gecelerle konuşuyorum,
aynalar beni benden iyi tanıyor.
Ve şunu biliyorum:
Yalnızlık bazen ceza değil,
insanın kendine kalan son hakkıdır.
Yalnız bir adamım ben…
Ama eğilmedim.
Kırıldım,
eksildim,
yine de adam kaldım.
Hamit Atay