Yalan Şiiri - Hasan Gökçe

Anlamsız bakışlar yolluyordun dünyaya
Kelimelere sığındım
Kaçtığımda puslu bakışlı insanlardan
Dolambaçlı yollarında küçük bir şehrin
Rastlayamadığım tek yüzü sen oldun
Bir akşamüstü sadeliğinin
Ben bir bir ezberlerken kaldırım taşlarını
Sen serinliğe inat bir betonermede
Saklıyordun bakışlarını
Ama...
Geceleri uykumun bekçiliğini yapıp
Senden kaçtığım anlarda rüyalarımda
Beni enseleyen sen değil miydin?
Beni böyle konuşturan, afallatan sen...

Yalama senaryosunda hayatın
Son karelerini izlediğim bir film gibi
Hem üzüp hem neşelendiriyorsun beni
Küllenmiş hatıralarımın tozunu siliyorum
Her gece, sayende...
Sayende bilmediğim işlere kalkışıp
Bilgiç sıfırlarla dönüyorum eve
Ve çalışamıyorum artık sayende
Ben hal hatır sorup da
Fevkalade cevabını aldığım insanlara
Güldüğüm gibi gülmek isterdim sana
Ve Orhan kemal romanlarındaki gibi acımak

Ama sen sadece bir yalandın
Ve dahası mumun bile yoktu
Kendi gölgeni çıkartacak
Bir bardak yalan, saf ve katıksız
Akıntıya kürek çekmek gibi
Rüyanda yokuş çıkmak gibi
Boşa geçirdi hep günlerini

Sen gerçek bir yalandın
Yine de gördüğüm en güzel yalanlardandın...