Yalan Şiiri - Erhan Ablak Şiir Adam

Bir ömür sandığım ne varsa,
Meğer bir avuç yalandan ibaretmiş.
Sevgi dedikleri çıkarın maskesi,
Sadakat dedikleri ilk fırtınada savrulan bir yaprakmış.

İnsan en çok sevdiğinin elinde ölüyormuş,
Bıçak sırtına değil, yüreğine saplanıyormuş.
Gözyaşı acıtmıyor artık;
İhanetin bıraktığı sessizlik yakıyormuş.

Ne verilen sözler gerçekmiş,
Ne edilen yeminler.
Diller "ölürüm senin için" derken,
Kalpler çoktan başka limanlara demirlemiş.

Bu dünya koca bir sahneymiş meğer...
Herkes rolünü kusursuz oynuyor,
Yüzünde tebessüm taşıyanların
İçinde karanlık bir gece büyüyormuş.

En acısı da şu oldu;
Düşmanımdan yara almadım ben.
Bana "yanındayım" diyenler,
En derin mezarı yüreğime kazdı.

Şimdi kimseye kırgın değilim.
Çünkü kırgınlık bile değer verene duyulur.
Ben sadece öğrendim;
Bazı insanlar nefes alır ama vicdan taşımaz.

Artık ne sevgiye inanıyorum,
Ne dostluğa, ne de sonsuza kadar sürecek masallara.
Çünkü bu hayatta en büyük yalan,
"Ben seni asla bırakmam." cümlesidir.

Bir gün herkes yaptığının gölgesinde kalacak.
Kimisi vicdanıyla yaşayacak,
Kimisi alkışların arasında bile
Kendi sessizliğine mahkûm olacak.

Ve ben...
Kimseye beddua etmiyorum artık.
Çünkü hayatın en ağır cezası,
İnsanın kendi yalanıyla baş başa kalmasıdır.

Unutma...

Yalan söyleyen sadece dil değildir.
Bazen bir bakış yalandır,
Bir sarılış yalandır,
Bir "seni seviyorum" yalandır...
Ve bazen, uğruna ömür verdiğin insanın
Baştan sona tamamı yalandır...