Yalan Şiiri - Veysel Acet

Dünya yalan; geldim gördüm, dönmedim.
Ama yalan,
Otları okşamakmış yaşam,
Bir deniz suyu bulandırmak zevk,
Üstünü yırtmak çılgınca
Yüzmek şaşalı, nefes almak kadar
Ucuz ucuza yanmak kadar öfkeli.
Dedim bir avuç siyanür kadar saf ve acı,
Baktım o da yalan
Tek yaptığı süründürmek, öldürmemek…
Gülüşündeki düğüme baktım,
Karıncalı, berrak değil.
Sis gibi, sis gibi olmak.
Tam bir saat sana olmak
Çare gibi
Deva gibi…
O da yalan
Odanın şurasında kıvrılarak
Kıvrılarak sevişmek, ölecek kadar…
Dedim cömert, dedim insan, dedim kardeş…
Aynı karın, aynı göbek, aynı bağ
Baktım uzun uzun, baktım ürkek ürkek…
Baktım da daldım kusuruna cömert diye.
İkisini oturtamadım hiçbir kefeye
Kefe de şaştı, şaştı kaldı.
O da yalan…
Sanki kendi selamı dinlemeye geldim,
Sanki aynı okumaya geldim, toy ve acemi
Aynı şavaşın barışına döndü içim.
Dedim o zaman memlekettir orta yerim,
Susarsam geçer sandım bu yalnızlık,
Unuttursam baş ağrısı diner sandım.
Dinmedi, diner dediğim. Tıpkı döner sandığım gibi.
O da yalan, diner yalan, dinmez gerçek olan.
Meyledeyim dedim biraz,
Tam üç kez sayıklayarak aynı şeyi,
Baktım olmuyor, baktım olmayacak,
Yüzümü benden olmayana çevirdim, ona inanarak
Ona taparak…
Ama yalan o da yalan…
Haksızlık dedim ve uyandım.
Madem günüm düşünmekle geçiyor
Madem günün yirmi dört saatinde acı çekiyorum,
İnat ettim, diklendim ona haykırarak…
Baktım haykırmak da yalan sustum.
İçimle dertleştim, kaçarak, kaçışarak.