Yakıyor içimi Şiiri - Birkan Demirci

Gözlerimden dökülüyor sevdam,
her damlası seni çağıran bir ağırlık,
bir yangın kokusu, bir iç sızısı.
Üstüm başım sen oluyorsun,
rüzgâr dokunsa adını fısıldıyor,
gölge düşse suretin beliriyor.

Sensizliğin gölgesinde büyürken gece,
içimdeki bütün yollar sana çıkıyor.
bütün yokuşlar sesine yaslanıyor.
Ben, kendime bile yabancı kalıyorum bazen,
senin dokunmadığın bir anım
yarım bir nefes gibi eksik duruyor.

Sevdam dökülüyor gözlerimden,
adın dolaşıyor üzerimde ince bir sızı,
ve ben her defasında yeniden
sana düşüyorum.

Geceler büyüyor içimde,
sesin uzak bir rüyaya dönüyor,
adın, ciğerime çektiğim bir acı gibi
sızlıyor durmadan.
Ben seni taşıdıkça
kendime çok oluyorum .

Sevdam dökülüyor gözlerimden,
ve anlıyorum…
seninle dolu olan her yer
senden gideli
boşlukla çürüyor.

Sevdam akıyor gözlerimden,
ama bil ki,
her damlasında seni değil,
bendeki yangını gömüyorum.
Senin gidişin değil acıtan,
bana dönüp bir kez olsun
“kal” demeyişin yakıyor içimi.