Yağmur ve Hüzün Şiiri - Ahmet Gürkan

Gece uzun
Güneş sürgünde
Kederden ağladığımda olur
Sevinçten güldüğümde..
Karanlıkta bir şiir geçer önümden
Yolcusu hasret
Yolcusu özlem
Yolcusu hüzün.
Yüksek dağları aşar
Kapkara bulutlara konar
Sonra bir rüzgar eser
Söze gelir dökülür Yer yüzüne
Toprağa ıslak bir elveda düşer..
Ve susar göğün uğultusu,
Geriye sadece toprak kokusu kalır.
Artık ne dağlar hatırlar o fırtınayı,
Ne de bulutlar yükünü...
​Oysa ben,
Hâlâ o rüzgarın dindiği yerdeyim.
Cebimde kırık mısralar,
Gözlerimde sürgünden dönmeyen güneş.
Biliyorum
Her veda bir tohumdur aslında;
Hüznün çatladığı yerden,
Sessiz bir sabır filizlenir geceye.
​Şimdi vakit,
Kendi karanlığımızda dinlenme vakti.
Yolcu menzile vardı,
Şiir sustu,
Yürek ise hâlâ o ıslak vedanın izinde...