Leyla seni Mecnun'dan ayıran neydi,
Daha az sevmen mi yoksa kadın olman mı?
Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek demiş Adnan abi.
Aşkı kim yaşayacak,
Kadınlar öldürülürken?
Dayak yemiş kadın yüzleri,
Acı özneldir.
Kimi gözyaşı akıtır kimi kan,
Kimi susturur senelerce bir pencereden baktırır,
Kimi bir toplumun halaylarında bile yer bulacak
Ağıtlar yaktırır.
Akıl durmaz söyler en olağan şeyleri.
Nerde nasıl davranmanı,ne olmanı.
Ama aşık olamaz...
Der her kitap sayfası.
Bir sanatoryuma toplasınlar her duyguyu.
Bahar dalında tomurcuklanan sen,
Sert kışlardaki evsiz çocuğa
Bir yardım eli uzat.
Uzat ki bitsin dünyanın tüm eşitsizlikleri,
Aşk getirsin kararmış kalplere,
Ve saf yardımlarıyla
Bir kerpiç ev...
Duvarları en âlâ ressamları kıskandıran
Dökülmüş boyalardan bir tablo.
Çatlakları su sızdıran gözyaşı dereleri.
İnsan girip yaşamaz artık içinde
Her yer bir anı
İnsanlık
Kendi topluluklarını kuran yalnızlık makinesi.
Binlerce kişiyi sabahın belli saatinde kaldırıp,
Belli saatteki molalarda
Gerçekleşmeyecek hayallere daldırıp,
Sevgilim sana giden yollar engebeli,taşlıdır.
Düzlük tanımayan hep yokuş yukarıdır.
Az gidip uz gidilen ama hiçbir yere varılamayan yollar...
Deresi günahlardan arınmış kadar berrak,
Tepesi tüm hayat zorlukları kadar büyük,
Etrafı alabildiğine toprak…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!