hep yabancı hep garip kaldım
kenarında en güzel bahçelerin
bir çocuk görürüm elinde gül, uzatır
en çok mutlu eden beni
çölde karşıma çıkan vaha gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ne zor dünya insan için
öz vatan ise
aslında ne yakın
ne kaldı ki kıyamete..
selam ve muhabbetle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta