Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Hepimiz bir engelli adayıyız.Sadece doğuştan olmuyor bu.Şiirinizi okurken duygulandım,ağladım.Ben bunu oğlumla bizzat yaşayan biriyim tam onaltı yıldır.Onlara acımasın kimse,çünki onlar kendilerine acınmasını değil,sadece anlaşılmak ve sevgi görmek istiyorlar.Onlarda bu toplumun bir bireyi.Yazık ki,sadece şow amaçlı birşeyler yapılıyor onlar için,üstlerinden rant elde ediyor birçok insan ve sadece yılda bir kez,ufak etkinliklerle geçiştiriliyor.Onların önüne kimse set koymasın yeter.Eğer onlara gönlünü açarsa insanlar,çok şey öğrenecekler yaşamak ve insanlık adına,..Bu konudaki duyarlılığınızı mısralara döktüğünüz için binlerce teşekkür ederim.Allah,sağlıklı ve uzun ömürler versin,.Saygılar,....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta