Ya dayan
ya da yan—
başka bir fiil yok bu dilde.
Dayanmak,
ateşi içine gömmektir
bir ülkeyi saklar gibi göğsünde;
gülümseyerek paslanmaktır,
sessizce eksilmektir.
Yanmak,
ateşi sokağa salmaktır,
bir adını bağırmaktır gecenin ortasında;
bir anda çoğalmaktır
ve külle eşitlenmektir.
İkisi de
aynı yangının
iki ayrı kelimesi.
Sevmek,
tam bu yarıkta durmaktır:
ne geri çekilebilmek
ne ileri düşebilmek.
Sonunda anlarsın—
ne dayanmışsındır
ne de yanmış.
Sen,
çoktan
ateşin kendisi olmuşsundur.
Kayıt Tarihi : 9.1.2026 19:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!