Vuslat rüzgarı Şiiri - Dağlar Özügüç

Zamana güvendik, derdimize merhem olur sandık
Meğer o da kaderin bir başka hükmüne bağlıymış
“Bahar geçsin, yaz gelsin, hele bakarız” dedi
Güz erişti… biz hâlâ firkatin kıyısındayız
Sığınacak bir liman aradı bu yorgun gönül
Ne sahil buldu ne vuslat rüzgârına yelken açabildi
Ben ahd ile bağlamıştım kalbimi sana
Lâkin senin yolların hâlâ kapalı bana
İsmini kalbimin en mahrem yerine nakşettim
Ne zaman silebildi ne de unutmak denen
O canavar onun bir teline dokundu
Sen, sükûtumda büyüyen en latif şiirsin
Her nefeste okunursun ama dil sana varmaktan utandı
Gözlerin bir akşam duası gibi iner ruhuma
Huzurun en eski baharı sensin ey sevgili
Ben seni bahtıma mühür eyledim
Her harfi hasret, her kelâmı sadakat
Bir gün gönlün yorulur da ararsa ebedî sükûn
Bil ki bu yürek sana her dem açıktır
Sevdanla kurduğum o sessiz saltanat
Ne vakit istersen sana hazırdır
Ben seni çok sevdim ey yâr;
Bir denizin ufka secdesi gibi,
Bir gecenin fecre yakarışı gibi,
Bir ömrün tek ismi dua diye taşıması gibi…
Gelmesen de bil ki bu âşık dönmez ahdinden
Zira hakiki sevda vuslatla değil, sadakatle bâkidir