Vuslat Şiiri - Hatice Türkmen Yurtseven

Yüz otuz gün saydım takvim yapraklarında,
Her sabah bir özlem,
her gece bir dua.
Bugün sustu içimde bekleyişin yorgun sesi,
Annem, babam... kavuştunuz sonunda.

Biriniz gökyüzünün bir ucunda hasretle beklerken,
Biriniz yeryüzünde sabrın yükünü taşıdı.
Şimdi aranızdaki bütün yollar kapandı zamana,
Vuslatın kapısı açıldı.

Ne hastane koridorları kaldı aranızda,
Ne ayrılığın uzun ve sessiz geceleri...
Annem, elini uzattın babama,
Babam, gülüşünle yürüdün ona doğru.

Ben burada, gözlerimde hem yaş hem şükür,
Ardınızdan bakıyorum göğe.
Yüz otuz günlük hasret bitti bugün,
İki sevda yeniden kavuştu birbirine.

Rüzgâr adınızı fısıldasın yıldızlara,
Melekler yolunuza güller sersin.
Benim içimde dinmeyen özlem kalsa da,
Bilirim ki artık ayrılık yok sizin için.

Yüz otuz günlük hasretin vuslatı bugün...
Annem, babam;
Kavuştunuz ya artık birbirinize.

31 Mayıs 2026 Pazar
Vuslat gecesi
Kızınız
Hatice Türkmen Yurtseven