Vuslat Şiiri - Mehmet Yilmaz 13

Yağmurlu bir gündü
Sis çökmüştü vilayete bütünüyle
Otobüs durağında bekleyen yolculardı
Göğe bakıp düşünenlerdi
Sevenler

Orada yine sendin
Karanlığın sisin içindeki parıltı
Şahsına münhasır bir bakış
Nerede görsem tanırım
İş işten geçmiş
Kalbe işlemiş artık

Bu karşılaşmaların bi anlamı olsa gerek
Tehlikeli oyundan ibaret gidiyor hayatımız
Biçâre hikmetin hayatına döndü hikayemiz
Sevgiydi, çaresizdi, bitkindi

Güneşli bir ilkbahar günüydü
Çimenliklerde gülücüklerini saça saça dolaşan sen
Kim bilirdi gönlüme bu kadar tesir edeceğini

Yıllar sonra yağmurun esir aldığı bir günde
Gurbet bir sokaktaki amansız karşılaşma
Aşkın araya perde çektiği sokaklar
garip bülbül gibi dolaşan iki insan

Başını sağ sola çevirmeler
Tebessümü nasıl da uzaktan seçilir
Biri sorsa söyleyemem anlatamam da yaşayarak anlarım o heyecanı

Yusufu almaya iki iplikle gelen
O yaşlı biçare kadın gibi
Aşıkın gönül yarasından başka nesi vardır ki
Maşukuna kavuşur ve vuslat bulur

Biz bu vaziyetten şekva ederiz
Öyle mecnunuz ki aşktan şekva ederiz
Kadehe aşk sarhoşluğumuzu koysan
Ürkek ceylan misali, çırpınır dururuz

Yolunu gözlerim
Züleyhanın yusufu beklediği gibi
Bir hane edinirim yolunun üzerine
Önünden geçmeni beklerim bir ömür

Bakmıyorum artık gözlerinin derinliğine
Gelmiyorum artık o sokağa eskisi gibi
Geride kendinden hiçbir şey bırakmadın
Hatırda kalan gülüşün dışında

Geçer sızarım kuytu bir yerde
Görünmeden hiç kimselere
Beklerim ağlatmaya müsaade buyursalar
Ağlamaktan kör olur bu gözler

12 yıllık zindan hayatı da olsa
Geçmez bu özlem
Fakirdeki kalıntıların
Kalır bir ömür