Vur Yüreğime Vur Şiiri - Hamit Atay

VUR YÜREĞİME VUR

Vur yüreğime vur,
Kıvılcım değil, yangın olsun bu gece,
Ateşini saklama, içimi yak son defa,
Ben zaten yanmayı öğrendim sevdanın hecesinde,

Küllerim bile ağlıyor sessizce.
Yana yana geçtim o dar sokaklardan,
Adın yankılandı duvarlarda, taşlarda,
Her adımım bir özlem, her nefesim sen,

Ama sen, başka bir omzun sıcaklığında,
Ben ise yalnızlığın soğuk kucağında.
Vur yüreğime vur, paramparça olsun
İçinde sakladığım o masum gülüş,

Ne umut kalsın, ne bekleyiş,
Bir ben olayım, bir de yıkıntılarım,
Belki de bu aşkın mezarı burada kazılır bu gece.
Ağladım, utanmadan ağladım,

Sokak lambaları şahittir gözyaşlarıma,
Bir sigaranın dumanında kayboldum,
Her nefeste seni,
Her nefeste yok oluşumu içime çektim.

Vur, ne olur vur yüreğime!
Bitsin artık bu sessiz savaş,
Sevdiğimden utanmak kadar acı mı olur?
Seninle ölmek bile yaşamak olurdu belki,

Ama sensiz yaşamak, ölümün ta kendisi.
Hadi vur, gecenin en koyu yerine vur,
Ağlatsın beni rüzgâr, sarhoş etsin hatıralar,
Yalnızlığımın ellerinde kırık bir kalp var,

Senin bıraktığın yerden kanıyor hâlâ,
Vur yüreğime vur…
Ağlasın dünya da benimle bu gece.

Hamit Atay...12.02.1986