Vur Usta Kemenlerı Şiiri - Hamit Atay

Vur Usta kemanları.

Vur ki gecenin omzundan düşsün suskunluk,
vur ki pas tutsun içimde bekleyen acılar.
Vur usta kemanları,
bu şehir çok dinledi yalanı,
bir tek hakikati susturdu.
Tellere değen her parmak,
bir hatırayı kanatsın,
bir vedayı titresin.
Ben bu masaya yalnızlığımı koydum,
kırık bir saat gibi durmadan geri kalan zamanı.
Ne giden geri döndü,
ne kalan gerçekten kaldı.
O yüzden usta…
Vur kemanları,
ben konuşamayacağım bu gece.
Bir tel çek, çocukluğum ağlasın,
çamur sokaklarda düşürdüğüm hayallerim.
Bir tel daha vur,
ilk sevdanın yarım kalan cümlesi
boğazıma düğüm olsun.
Üçüncü telde ihaneti çal,
adı dost olanların sessiz gidişini.
Vur usta kemanları,
kalabalıklar alkışlasın diye değil,
ben ayakta kalayım diye.
Çünkü insan bazen
alkışla değil,
acıyla doğrulur.
Bak, gecenin saçı dağınık,
ay bile yorgun bu şehirde.
Bir şarkı tuttur usta,
adı “dayanmak” olsun.
Nakaratı susmak,
arasına gözyaşı serpiştirilmiş.
Vur kemanları usta,
tellere dokunan her ses
bir hesabı kapatsın içimde.
Ne yarım kalan aşk kalsın,
ne içimde sakladığım öfke.
Ben affetmeyi bilmiyorum belki,
ama unutmayı hiç beceremedim.
Sen çal da usta,
unutamasam da
katlanayım.
Bir uzun hava vur,
dağlar yankılansın,
deniz kabarsın.
Gönlümün kıyısında
fırtına çıksın da
içim biraz hafiflesin.
Vur usta kemanları…
Bu gece herkes uyusun,
bir ben uyanık kalayım.
Acıyla barıştığım bu saatlerde
tek dostum sensin.
Ve sabah olunca,
kemanını sustur usta.
Güneş her şeyi örtbas eder nasılsa.
Ama bil…
Bu gecenin bütün yaralarını
sen sardın tellerinle.
Hamit Atay