Virane Şiiri - Zelal Yiğit

keşke benim gözümden kendini görsen, keşke benim kalbimdeki seni görsen.. az bile sevdiğimi düşünürsün, hatta azarlarsın belki..seni daha çok sevemediğim için kendime küsüm bayağıdır.

hep seninle konuşuyorum; düşlerimde, gerçeğimde, kalbimde, aklımda, anda, zamanda.. kendimle konuşmayı bıraktım. ben seni severken içimdeki beni unuttum, kendimi unutmanın en özel halidir; her an seni ruhumda hissetmek ve kendimi yoksaymak..sen bu sevginin karşısında kale ol, ben virane olurum..

sonsuz şefkatle seviyorum seni.
seni severken yaşam aklıma geliyor, anlam buluyor.
korkma lütfen; bu sevgi sana zarar vermez. yalvararım bırak seveyim seni. ‘’koşulsuz, nidasız’’ seni severken kendimi kaybetmemi hak gör bana. senin sevginle divane olmak içimdeki seni yüceltiyor.. kendini suçlama..

senden tek istediğim işit beni.. yüreğim o kadar sensizki yani kimsesiz.. tek bir şey ; duygularımı bağıra bağıra anlatırken işit.. dizlerine kapanıp.. af dilercesine, taparcasına.