Vicdansız Şiiri - Baki Ortak

Soruyorum sana,
Ey be hain, ey be imansız,
Bir insan bu kadar vicdansız olur mu?
Bir bakışa yeminler yükleyip
sonra gözlerini kaçırmak bu kadar kolay mı?

Sevda dedik biz buna,
öyle her önüne gelene söylenen bir söz değildi.
Kalbin en kuytu yerine bırakılan
sessiz ama derin bir emanet gibiydi.

Ben seni
gecenin en uzun yerinde sevdim,
kimselerin bilmediği bir sızıda,
adını içime göme göme…

Sen gülünce bahar sanmıştım,
meğer geçici bir mevsimmiş.
Ben kök salmışım toprağına,
sen rüzgârı bekliyormuşsun.

Soruyorum size,
bir insan bir kalbi
bu kadar hoyratça yaralayabilir mi?
“Alışır” deyip geçebilir mi
bir ömrün enkazının üstünden?

Sevda
iki kişinin aynı acıya razı olmasıydı hani,
ben yarama sahip çıktım,
sen yokluğunu bile inkâr ettin.

Geceyle konuşmayı öğrendim sayende,
susarak çığlık atmayı,
herkes giderken gülümseyip
yalnız kalınca dağılmayı…

Kalbim hâlâ seni tanıyor,
aklım çoktan vazgeçti.
İnsan en çok
kendisinden kaçarken yoruluyor.

Soruyorum size,
sevda bu kadar ucuz muydu?
Bir sözle başlatılıp
sessizlikle bitirilecek kadar?

Ben seni affetmedim belki
ama kin de tutmadım.
Sadece adını
dualarımın en sessiz yerine bıraktım.

Ve şimdi
ne sitemim kaldı ne beklentim,
yalnızca bir hakikat:
Sevda vicdan ister.

Bu şiir
yanmış ama kül olmamış bir kalbin izidir.
Okuyan bilsin,
yazan susmuş ama unutmamıştır.

— Kul Ortak der ki:
İmzam kalbimin en ağır yerinde durur:

KUL ORTAK