Sensizlik öyle ağır geliyor ki bazen pes diyorum
Sevgi ne benim ne senin; bunu biliyorum
Varsın ya yeter bana olmadı seni hayal ediyorum
Bazen de çıkayım karşısına bir güzel konuşayım diyorum
Ataşa düşen su damlası gibi “sevgi buharı” olup gidiyorum
HAKK göründü senle liman bildik
Demir attık yelken indirdik
Liman bizi niye seçemiyor
Rüzgarsa ne yönden esse kar etmiyor
Al demiri aç yelkeni VER ELİNİ okyanuslar
Aşkım yaratışına hayranım ne güzel şu PERİ
Resmini görüversem gözümde bir duygu seli
Tokadını yedik besbelli
Bana dokunan rahmetinin hangi eli
Senin için yeterince ağlayamadım değil mi
Aşık kendini sevdiğinde bellediydi
Sevilen aşığın en ağır bedeliydi
Aşk uğruna onu da vermeliydi
Beklentisizlik vadisini geçmeliydi
Hakiki özüne ermeliydi
Aşk ile aşkta yok olmalıydı
Önce "yak beni aşkınla" dedirir bi güzel
Ne istediğine dikkat et verir bi güzel
Peri’yle yaktın şu gönlümü erir bi güzel
Umarım yanarak sana gelinir bi güzel
Bakmaya doyulmayan güzeli yaratan güzel
Bi gözyaşı eksik gibi gözlerimde
Ağlar gibi gülen gözlerim var
Bi hakikat eksik gibi sözlerimde
Yalan gibi doğru sözlerim var
Yalan gibi doğru sözüm
Bana kendinden bahsetmeni isterim
Konuşmazsam da küsme; yetersiz kelimelerim
Yorulursan sus, tarifsiz güzelliğini seyrederim
Artık sen yanımda olmasan bile hep seninleyim
Gerçek hayal karıştı o yüzden hep sessizdeyim
Hayalinle bile konuşamıyorum heep seyirdeyim
Gönlünde bir aşkla yollara düşte
Ereceğin halleri göremezsin hayalde düşte
Bitimsiz bir menzildir bu kor ataşta
Kalma bedende sevdiğinin yüreğine erişte
Rabbin orada, gör Rabbini O işte
Sen ümmetim ümmetim dersin de yetmez mi?
Aşık Cahil Çocuğun resulüm resulüm demez mi?
İlim okyanusunu çalkalayıp altını üstüne getirmez mi?
Sana bir nebze salat(1)/destek için yeri hatta göğü inletmez mi?
Aşkla oturdum “özenli salavatı(2)” yazdım; az buldum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!