Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sıcak bir mayıs ayında İstanbul da gözlerimi dünyaya açtım. O gözler merakla hep bir şeyleri aradı ; Bazen bir insanı , bazense bir fikri. İnsan ya bu sürekli bir arayışta. Umarım aradıklarımızı bir gün buluruz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!