Veysel Alkan Şiirleri - Şair Veysel Alkan

İnsanlık ararım,sende ne gezer,
Ararım gözünde nurlu bakışı.
Pabucu adama, tersten giydirir,
Şeytana taptırır,senin gibiler...

Aldatıp,şaşırtıp varını alır,

Tüm malımı mülkümü,alın elimden.
Bir canımı bırakın, bir de yâr kalsın!
Veririm ben herşeyi,canı gönülden.
Bir canımı bırakın,bir de yâr kalsın!

Ne var ne yok toplayıp,silip süpürün.

VEDA

Avucunda erittiğin,hiçbir gözün görmediği ışığı bırak gitsin.Vadesi
dolandan,bir arpa boyu yol alamayandan,girdabını sevip kaybolandan,
duası kabul olmayandan bir vedia olsun bu satırlar sana.Yeni ışıklar
biriktir kapalı avucunda.

Hastadır,uyuşuk mikrobu saçar.
Yaşayan ölüdür, UYUNTU İNSAN.
Topluma faydasız,kendine naçar.
Yaşayan ölüdür, UYUNTU İNSAN.

Yollarda yürürken,ayağı sürür.

Kış gelince ağaçlar,kuşlar üşüyor.
Soğuk, bana, ölümü hatırlatıyor.
Vesileler olunca,akla düşüyor.
Soğuk, bana, ölümü hatırlatıyor.

Ağaçların dalları,kuşun yüreği,

Bu başıma bin türlü bela sarıldı,
Birini çözemedim,dolaştım eyvah!
Adımı çıkaranlar iyi anıldı,
Beni kötü bilene dedim eyvallah!

Ardımdan pervasızca söz söyleyeni,

Hiç aydınlık değildir, şimdi geceler.
Işığın yeterli mi,karalmazmısın?
Kafanı yormadı mı bunca çileler?
Anladın ya hatanı,daralmazmısın?

Delice yaşadıksa bu büyük aşkı.

Ben neden ağlayayım niye yanayım,
Bebek gibi günahsız, arınmış devrem.
“Koç yiğidim! ” diyerek övünmeliyim,
Ayyıldızlı bayrağa bürünmüş devrem.

Günlerden salıymış saat tam dokuz.
Şubat on altı yerlerde kar buz.
Babamsa bir değil, doğurmuş dokuz.
Otuz sene önce bugün doğmuşum.

Babam tam yirmi dört yaşında imiş.

Sessiz kalmak ne mümkün söyleyeceğim,
Bunca zaman sabrettim e artık yeter.
Doğru deyip urganı boylayacağım,
İnsanların bazısı hayvandan beter.