Venüsün ışığı Şiiri - Serdar Yusuf

Venüsün Işığı

Gül bütün kahkahayla yüzüme,
Nefesin poyraz serinliğinde bir şarkı gibi dokunsun.
Altın tozu serpilsin kokladığım çiçeklerin yollarına,
Sen değmişsin gibi.
Kızıla boyadığın saçlarını da severim,
Ama kumral bakışlarında dalgalanan o gizemi daha çok.
Bir de gözlerini severim;
Geceme Venüs parıltısı düşürürken.
Hayat dolu elini tutuşum,
Uzay mevsiminde aşkın gözlerine vardığım andır.
Dizinde içtiğim o cana yakın hayat şarabı
Sözlerime usul bir sarhoşluk bırakır.
Her büyüleyici sesin doğanın kalbine karışır,
Kuşlar hafif bir tebessümle izler sessizliğimizi.
Toprak kokusu kadar gerçek kokar avuçların,
Yağmur damlası kadar saf kalbin.
Kollarında, sarılıp sonsuza dek uyumak isterim,
Sinende benim için yanan yüreğe yaslanırken
Üstüme örtülen huzurla.
Gül, hep gül;
Yıkılmış şehirlerin yeniden doğuşu gibi.
Biraz anlam, biraz düş olsun.
Gülerken dilinde ben,
Sözünde ben,
Kapanan gözlerinde ben