Vefasız Bir Rüzgar Şiiri - Fatma Soylu

‎Vefasız bir rüzgar gibi esip geçtin hayatımdan
‎Bir veda bile etmeden kopardın beni canımdan....
‎Ben sana sarsılmaz bir sadakatle bağlıydım
‎Meğer ben bu aşkta hem sanık hem de zanlıydım
‎Gözlerimdeki umudu tek kalemde sildin sen
‎İçimdeki neşeyi sessizce alıp gittin sen.
‎Söylediğin her yalanı birer doğru sanmıştım
‎Senin o sahte rengine nasıl da boyanmıştım......
‎Emeklerim ziyan oldu, bitti bütün hevesim
‎Düğüm düğüm boğazımda kaldı benim nefesim.
‎Aylarımı harcadım bir hiç uğruna bilmeden
‎Gidiyorsun ardına tek bir kez bile dönmeden.
‎Yüreğimde taşıdığım bu ağır yük çok fazla,
‎Kandırmışsın beni meğer binbir türlü nazla.
‎Verdiğim her ödünün sonu derin bir keder
‎İnsan sevdiği kişiden kaç kere daha böyle darbe yer?
‎Bunca acı, bunca yaş inan bana çok geldi,
‎Sanki bir hançer gibi göğüs kafesimi deldi.
‎Haketmedim bu sonu, bu sessiz gidişleri,
‎Sırtıma yüklediğin o ağır bitişleri...
‎Gönlümün sarayını yıktın da viran ettin
‎Sanki hiç sevmemiş gibi çekip uzaklara gittin.
‎Bir gölge bıraktın ardında, soğuk ve kimsesiz...
‎Boğuluyorum şimdi bu koca şehirde sessiz çaresiz...
‎Yeminlerin vardı hani?
‎hani o sonsuz sözler?
‎Şimdi yabancı gibi bakıyor o uğruna öldüğüm kara gözler...
‎Benim alnım ak, başım dik, yüreğim yara bere
‎Senin varlığın artık ağır gelir bu kente, olduğum bu yere.
‎Artık geri dönsen de bulamazsın o eski beni
‎Gömüyorum maziye bu bitmeyen öfkemi.
‎Gölgeni de al götür, düşmesin eşiğime bir daha...
‎Seni havale ettim  her şeyi gören Allah'a.
‎Kalbimi emanet ettim her şeyi bilen Allah'a !
‎