Vefadarım Şiiri - Emine Gezer

Aramızda durmadan çalınır hasret ezgileri.
Sahi, sen de işitir misin,
yoksa ezgilerin benim yüreğime mi kastı var?

Ne kadar zaman oldu sana gülümsemeyeli?
Son vuslattan aylar geçe bıraktım,
artık zamanı saymayı…

Vefadarım…
Bir ananın çocuğuna olan şefkati barınır içimde sana karşı.
Bir inanca bağlanır gibi bağlanmış
yüreğimin mısraları.
Şu kocaman ama içine sığamadığım dünya küçülsün de
yüreğime tekrardan denk gelesin.

Muazzam bir özlemin en can alıcı günlerindeyim.
Bir rüyadan uyanır gibi,
yarı uykulu, yarı uyanık…
Her gün, yaşanılan her şeyin düş olmasını diledim.
Zamanı olabildiğince ileri saralım.

Vefadarım…
Senin benden vazgeçmiş olman
bende bir tarumardır.
Benim senden kopamıyor oluşum ise
ne büyük bir zulüm…

Sen benim sevdam ile övün,
övünebildiğin kadar;
çünkü inan, seni benden başka
bu derinlikte sevecek olan yoktur.
Ve ben, aslında parçalanmış duygular içinde yaşarken,
şairliğimle böbürleneyim.

“Şairlik mutsuz adam işi,” demişler;
şair olmak değildi niyetim.
Gözlerinde şiir olmak,
arzulanmış en güzel istektir.

Vefadarım…
Yolun düşerse uğra bana.
Eğer gelmek için bir sebep ararsan,
incinmemi istemediğin o günü hatırla…