Vefa Şiiri - Hüseyin Kara 1

Vefa bir masaldır unutmuş herkes
Çıkarın peşinde koşuyor devir
Maskeli yüzünü kendine çevir
Sırtından vuruyor seni her nefes

Vefasız olanın vicdani taştır
Gözyaşı dökersin dönüpte bakmaz
İyilik nehrinden bir damla akmaz
Onun tek bildiği zehirli aştır

Naif yüreklerin kırılır dalı
Bu hoyrat ellerde incinir canı
Hassas bir ruh taşırsızlıyor yani
Kibritle yakarlar hırkayı şalı

Kabalık sarmışken dört bir yanını
İnce düşünenler her gün ezilir
Dertler o sineye derin dizilir
Akbabalar emer temiz kanını

Dost dediğin adam arkanda durur
Yalnızlık sararsa hassas tenini
Kaybeder dünyada öz güvenini
İnsanlık bu sahte düzende kurur

Yollar kördüğümdür geçit vermez dağ
İyiler kahrolur kötüler güler
Bu çetin imtihan bağrımı deler
Kördüğüm mahlasım solsa bile bağ...

Hüseyin Kara Çayeli