Vefa Şiiri - Asuman Taşbulak 2

Bir gün her şey yok olduğunda sende,
Kapını çaldım, yoktun;
aradım, ulaşamadım.
Bitmişti aşkın,
kendini iyi hissettiren
her duygusu.
Geceydi, zifir karanlık...
Koca evrende
sardı sensizliğin sancısı.
Ateşini verdiğin
sanki bir cehennem yankısı.
Kurtarılmayı bekleyen
yalnızca senden...
Her uyanışlarımda,
çırpınışlarımda,
görünmeyen, göremediğim
imtihanlarımda
diri kalan sen yaşarken,
ben hep öldüm,
uyandım sensizken
ümit ile...
Yıllar eskidi,
zaman ânda gizlice
seni saklarken,
ben hep sevdim seni
vefa ile kabul edip
uğurlarken...