Veda Vaktii Şiiri - Hamit Atay

VEDA VAKTİ
Artık yoruldum, söz taşımaktan,
Kırık kalplerin yükünü omzumda saklamaktan.
Ne bir laf dinleyecek halim var,
Ne de afra tafra çekecek bir sabrım kaldı.
Yıllar geçtikçe öğrendim,
İnsan kalabalığı içinde yalnız kalmayı,
Gözlerime değmeyen gözlerin
Sadece çıkar uğruna bakışını…
O yüzden çekiliyorum usulca,
Kimseye dargın değilim,
Sadece kendime dönmek istiyorum.
Bir avuç dostum var,
Kalemimi anlayan, yüreğimi duyan.
Onların şiirlerinde buldum kendimi,
Onların dizelerinde büyüttüm suskunluğumu.
Biliyorum, onlar beni
Sessizliğimde de sevecek.
Sosyal medyanın gürültüsünden uzak,
Bir deniz kıyısına bırakacağım kalbimi.
Bir çınarın gölgesine yaslayacağım yorgunluğumu.
Şiirlerimi yazmaya devam edeceğim,
Ama bu defa sadece gökyüzüne,
Sadece yıldızlara fısıldayacağım.
Bilinsin ki bu bir veda değil ölüme,
Sadece biraz nefes, biraz dinlenme vakti.
Çünkü yorgunluk da bir öğretmen,
Sessizlik de bir şairdir aslında.
Beni hatırlamak isteyenler,
Rüzgârın taşıdığı bir dizeyi ansın.
Bir yaprak düşerse eylül akşamında,
O yaprak benim sözüm olsun.
Ben hep buradayım aslında,
Ama biraz uzağınızda,
Biraz da kendi içimde…
Hoşça kalın dostlar,
Kalemin gölgesinde buluştuğum güzel insanlar.
Bu satırlar belki bir vedadır,
Ama şiirim asla bitmeyecek.
Hamit Atay...03.09.2025..23.53