Veda Senfonisi Şiiri - Rasimin Günlüğü

Karanlık bir limandan, sessizce geçiyorum,
Bu zehirli kadehi, son defa içiyorum.
Yıkık dökük bu kenti, hırsıma kurban verip,
Kendi mahşer kapımı, kendime açıyorum.

Güneşi söndürdünüz, zifiri kaldı gece,
İçimde feryatlarım, dökülmez bir tek hece.
Sizin olsun bu dünya, yalan dolan her sevda,
Gömdüğüm sevdalarım, kalbimde bir bilmece.

Beton soğukluğunda, dondu taze umutlar,
Gökten rahmet beklerken, çöktü kara bulutlar.
Bir enkaz bıraktınız, yorgun omuzlarımda,
Şimdi uzak yollarda, beni bekler tabutlar.

Gidiyorum ey hayat, borcum kalmadı sana,
Kefenimi biçmişim, bakmıyorum ardına.
Ruhumun zincirini, kopardım gidiyorum,
Yükledim günahımı, kanayan şu hazana.