Veda durağı Şiiri - Ayşe Yarış

Yalınayak koştuğum ardından,
Rüzgâr bile durdu, adını anmadan.
Gölgen kaldı o eski yolun ucunda,
Sen gittin ben sustum, zamansız bir anda.

Dönmedi giden o veda durağından,
Bir umut astım her akşamın sabahına
Gelmedi beklenen bahar
Bir vedanla başlayan en uzun kışa

Küller gibi savruldum ardından,
Sessizliğin büyüdü dudaklarında.
Yalın bir “hoşça kal” yetti yıkmaya,
Bir ömrü sığdırdım bu hoşça kal’a