Veda Borcu Şiiri - Fatma Soylu

Hani bir akşamüstü, bir dostun kapısında kalırsın ya,
‎Öyle bir sızı bu işte...
‎Dışarıda mevsimlerin ne halt karıştırdığı umurumda değil
‎Güneş doğmuş, yaprak dökülmüş, kar kış kapıdaymış...
‎Geç bunları
‎Benim derdim mevsimlerle değil
‎Benim derdim, o sırtıma yasladığın hançerin soğukluğuyla!
‎Bir kadeh şarap koydum masaya, karşım boş.
‎Bir sigara yaktım, dumanı bile benden kaçıyor.
‎Sana kaç defa "gitme" dedim, hatırlar mısın?
‎"Gitme, bu sokakların lambaları kördür, yolunu bulamazsın" dedim.
‎Sen, cebinde sahte kahkahalar, dilinde süslü yalanlar
‎Bir gece yarısı sessizce süzüldün bu kentten.
‎Şimdi hangi masanın mezesi, hangi yalanın bahanesisin?
‎
‎Ben şimdi bu beton yığınlarının arasında
‎Kime anlatayım bizim o yarım kalan masalımızı?
‎Duvarlara mı yazayım ismini?
‎Yok...
‎değmezsin!
‎Senin ismin artık sadece mürekkebi bitmiş bir kalem sızısı.
‎Hadi git
‎Hangi aynada kendine bakarsan bak
‎Gördüğün o yabancıya selam söyle.
‎Çünkü o aynadaki adam
‎Benim canımı feda ettiğim o insan değil artık.
‎Başım dik, tütünüm sert, yüreğim ise...
‎Yüreğim kilitli be sevdiğim!!!
‎Bir daha ne bir misafir ağırlayacak,
‎Ne de bir vedanın altında kalacak.
‎Biz bu hayata borcumuzu ödedik
‎Giderken kalanları, severken ölenleri gördük.
‎Yetti artık...
‎Yetti !
‎