Veda Şiiri - Muhammet Ertürk

VEDA
Sürgün saatlerinden önceydi
Her gün bir başka
Her gün kendimden başka
Her gün
Her şey için
Hep için için
Bir şarkı söylerdim burda.
Şimdi sana
Geldim işte ölüme
Geldim arsız yüreğimi gurbette koyup
Sokaklar kadar doldum boşaldım
Acı bakışlı gözlerin huzurunu
Seni gördükten sonra anladım.
Kara kış gecelerinden önceydi
Ak saçlı ninemin duasında
Sendin bir fısıltı gibi kulağımda titreyen,
Sendin bir masal hafifliği kadar
Gecenin büyüsünü getiren.
Yakamozların ömrüne sığdıramam seni.
Ne olur,
Tut yoluma gözlerini.
Kalbimi dinlemeyi bilmezdim
Savruk gözlerine bakmadan önce.
Bilemezdim yaşamadıkça ölümü,
Taze kanın ve mezarın kokusunu,
Ders almayı yorucu gecelerden
Ve sabrı kuşanıp
Mehtabı yüreğimde sürüklemeyi
Şakku’l-kameri
Vel-basübadelmevti
Korkuyu ve sevgiyi senden
Geceye ay gibi gerilen yüreğinden öğrendim.
Bir ay yansıması düşünden önceydi
Bir sigara ölüsü gibi yatan bulvarlarda
Sebepsiz çözülüşlere boğuldum.
Sensiz ne acılar tattım gizlice
Habersizdim geceden ve gündüzden sensiz.
Şimdi çok zaman olur
Seni ararım
ve yaşarım ölürcesine.
Senden öğrendim kendimi,
Hayata bedel ve ölüme değer olanı
Öğrendim geceyi ve gündüzü senden.
Ne için için söylediğim şarkılardan
Ne yeni haberler getiren bir doğumdan
Ne de trajik hatıralarıyla ölümden.
Her şeyi
Ama her işi senden
Şehrin üstüne yağan gözlerinden öğrendim.