Veda Şiiri - Rumeysa Haksever

Duruşum nasıl da
Seslerinizi ortadan ikiye yarıyor,
Yürek nakli yapacağım birazdan;
yenisini etten koyacağım, plastikten değil.

Bana da pay verildi bir zamanlar karamsardan;
daha elediklerimle uzlaşamadan
tercihlerimle harp ilan ettim.

Yanlış parçayı, eksik yerime takmaya çalışıyorum:
sığmıyor, kendimden yeni şeyler eksiltiyorum.

Zeytin çekirdeği kadar şeylere kederlenirken,
Büyükleri hâlen ağlama kuyruğunda
sırasını bekliyor.

El kararı bir yöne çevirirken pedalımı:
ne çok uzağa koşmuşum kendimden…
Bilmiyorum, beni döndürmek hangi acının kudreti?

Başım bilet aldı başka omuzlara;
bu sefer size ayaklarımla değil,
başımla veda ediyorum.