Veda Şiiri - Mehmet Kiraz

Hangi ormana çevirsem bakışlarımı,
Ağaçların o üşüyen, o soyunmuş kimsesizliğine
Senin yokluğunu iliştiriyorum bir sızı gibi.
Ve gökyüzü...
İçimdeki o uçsuz uçurumu susturmak için
Her günbatımı, yorgun bir martı kanadında
Siyah beyaz bir hatıra gibi
Gözlerinden denize dökülüyor.
Şimdi zaman, kırık bir saatin sarkacında
Seninle benim aramda asılı kalmış bir duman.
Ne rüzgar dağıtabiliyor bu sessizliği
ne de dalgalar siliyor kıyıdaki ayak izlerini.
Ben her gece, o dilsiz ormanın kuytusunda
Kendi sesimi senin adınla susturuyorum;
Çünkü biliyorum,
Bazı vedalar hiç bitmez,
Sadece biçim değiştirir bir ağacın gölgesinde.