Ve Sen.... Şiiri - Hakan Parlak

Artık günler, yaşadığımız o günler değil
Ellerimizde nasır, avucumuzda yaş var.
Ve gözlerindeki o telaşı hisseder gibiyim,
Ne var ki kavgamız, o günkü kavga değil.

Şimdi güneşin battığı yerdesin,
Sararmış fotoğrafından ezberliyorum seni
Ve sen... sofrada ekmeğimsin suyumsun,
Ve benimki, o söylediğin sevda türküsü değil.

Kuzey,güney,doğu,batı hepsi aynı ne farkeder?
Ve sen... o beklediğim yerde değilsin!
Saçlarımda lüle, sırtımda çanta,ellerimde kansın
Hepsinden önemlisi bedenimde taşıdığım cansın,kurşun değil

Gece, o amansız gece, o satılmış gece
Ve bizim yıldızımız kan ağlamakta
Hangisi? ölüm mü bizi korkutan,şaşırtan,
Yoksa,uğruna baş koyduğumuz uğraş mı?

Dostum,arkadaşım,sevdam,zavallı bebem,
Sıralarında dirsek çürüttüğüm kabus,
Sonbaharda el ele gezdiğim yapraklı,dar yollar
Siz değilsiniz beni geceye düşman eden

Evet.Sen güneşin doğduğu yerdesin,
Amansız yolların geçtiği yerde.
Nemrut'un zirvesinde,Urfa'nın efsanesinde
Şiirimde, gözlerimin daldığı yerdesin.

Ve sen sigaramda efkar dağıtan bulutsun,
Kelebeksin asice açan kardelende
Hayatıma anlam veren yegane gurursun
Teminatımsın, servetimsin,yarınıma umut saçan.

Ve sen dostum, mutlaka bir gün
Sabahlar kırmızıya karışmadan
Aykırı bir türküyle
Lodosla,Poyrazla, sonbaharda
Umutla hatırlayacaksın beni.