Ve Sen Şiiri - Emin Ersoy

ve sen...

ve sen, karasında boğulduğum,
saçının telinde yorgun düştüğüm,
bir daha devrilsem yine kalkarım,
yolunu yokuşa sürdüğüm,
sessiz kalışlarından belli yaran,
soluk yok şimdi solumaya derinden,
her düşüncenin fikrine ulaşan sen,
akla selim değil hiçbir şey senle gelişen,

ve sen bitmeye yüz tutamayan,
yaşadıkça parça parça çoğalan zihinde,
kaplayan bütün ömrü gelecek zikrinde,
kokusu ciğere bayram olan,
unutturan diğer tüm güzel şeyleri,
nefessiz bırakan yokluğunda bile bile ,
varlığıyla mutluluğa gark olan ben,
yanında bulunmazı bulan ben,

uzağında bile sana yakın duran,
hiç ayırmayan gözlerini gelişinden,
hiç ayrılmayan aslında gidişinden,
sükunetine bir anlam bulunmadan,
yüreğimin gürültüsünde tek susan,
siyahıma bütün renkleri yutarak beyaz olan,
gökyüzüne inat gül yüzünde kanatlanan,
ve sen, bana son olan, sonsuz olan,
ve ben seni yere göğe sığdıramayan...