Vazgeçiş Şiiri - Mevlüt Bektaş

Sabah uyanıyorum.
Yüzümde senden çizgiler.
Aynanın bir yanı, kırık.
Bir yanında, senden izler.
Yürüdüğüm yollar, taş duvarlar.
Selam verdi, hiç bilmediğim, günaydınlar.

Az ileride gölgen duruyordu, akşamdan kalma.
Ayak izlerin, yer etmiş sokağımda.
En son, ne zaman geçtin.
Bir bulut yalnızlığında.
Bilirim, saklı durur, hala hatıramda.

Bazen, bir anlık çıkıyorsun, aklımdan.
Sonra, aklım çıkıyor, inan.
Ne olacak bu halim, hiç bilmiyorum.
Hep bir, bahanem var, sende.
Başıboş bir şarkı tutturuyordum ara sıra.
Sözleri yarım kalan.

Avare bir akşamda, yürürken.
Yıldızları, alıyorum ellerime.
Gözlerin düşüyor, dünyanın en uzak yerine.
Demli, şiirlere yaslıyorum gönlümü.
Bir şehir çökerken üzerime.

Tükenmez dediklerim, tükeniyor.
Kalmıyor bir ben, bende.
Olsun, yine de güzeldi, sevmek seni.
Vazgeçişlerimden, ziyade…