Vasiyetim Şiiri - Özcan Kurt

Bahardan güvenme bülünçlerine,
Kış gelmeden sayı bilinmez imiş,
Dostum bak çatmadan çingen çingene,
Kasnak boğaza dar geçmezmiş derler..

İnsan yüze değil baka özüne,
Dibi meçhul suya girilmez imiş.
Komşu komşunun bil muhtaç külüne,
Yok bilmeyen, gıymat bilmezmiş derler.

Erkek varken, kadın yokken biline,
Hal bilmezle hiç yol yürünmez imiş.
Parmak basma damarına derine,
Herkes içre bir dev gizlermiş derler.

Kimi insan gider diki dikine,
Dötün ile inat edilmez imiş,
İzle bak kapı açıp örtüşüne,
Tembel insan rüzgar beklermiş derler.

Çık köylü köyüne evli evine,
Sık gelene kül, gül döşenmez imiş,
Tez boşarsın bakma elin sözüne,
El atına binen, tez inermiş derler.

Evlenecen bakma, kaşa gözüne,
İçindeki insan, görünmez imiş,
Zaman geçer ömrün vurun dibine,
Can çıkmadan hiç huy çıkmazmış derler.

Hayat iniş yokuş, gitmez düzüne,
Dik başaktan ekin, derilmez imiş,
Bin düşün sor, gltme körü körüne,
Hamama giren çok terlermiş derler.

Her şey muhtemel, gider tersine,
Asla olmaz asla, denilmez imiş,
İyi bak sen kumaşına bezine,
Kimi göz alıcı, giyermiş derler.

Kıyın olsun senin, insan gönlüne,
Kendin sevmeyen, el sevemez imiş,
Sıkıl da gir Dünya, küpün dibine,
Üzüm, üzüm ile olurmuş derler.

Güvenme sen çınar vari gücüne,
Söğüt rüzgarlar da kırılmaz imiş,
Sahip ol el, dil sen, hemi beline,
Taş yerinde durur, ağırmış derler.

Kimse öte düşmesin gördüğüne,
Muhanete muhtaç zormuş derler,
Verir iken diğer elin bilmeye,
Bereket vermeylen artarmış derler.

Kulak ver dedenin vasiyetine,
Böyük sözü tutan yorulmaz imiş,
Kıza dedim emme, sözüm geline,
Arif olan lebden anlarmış derler.

Özvecan ölüp de taşım dikile,
Yitmeden oyy. gıymat verilmez imiş.
Kördüm kimse, badem gözlü demeye,
Üryan gelen üryan, gldermiş derler.