Varsın Şiiri - Yücel Özkü

VARSIN
Ey incinmiş karanfil’im,
dalından koparılmış gül’üm,
papatya misali yaprağın dökülmüş
ama hâlâ kalbimi sarar kokun.

Uzaktan olur mu insanın sevdiği,
ya yanındadır nefesi,
ya yüreğinde sızısı.
Arası en ağır yalnızlıktır.

Yürüyelim mi el ele,
sen karın yağışına bak,
ben gözlerine…
Dünya dursun bir an,
umut senden bana aksın.

Sen ümidini yitirme,
bazı dağlar bahara geç kavuşur.
Bekler, susar, dayanır,
sonunda yine çiçek açar.

Yeter ki neyim olursan ol,
hayal kırıklığım olma.
Orada seni tanıyamam ben,
çünkü kalbim kırık yüzleri sevemez.

Yücel ÖZKÜ
04 Ocak 2026/07:05