Varsak Şiiri - Ahmet Mücteba Kuşçu

VARSAK

Bir şehir büyürken küçülür anılar,
Eski sokaklarda susar zamanlar.
Bir taşın altında bin ömür ağlar,
Kim bilir Varsak'ta kimler yaşarlar?

Bir çınar gölgesi, bir eski duvar,
Her köşe başında unutulmuşlar.
Gidenin ardından kapanır yollar,
Kalanın içinde büyür hatıralar.

Dedemin sesini ararım bazen,
Eski bir kapının eşiğindeyken.
Bir ömür geçmiştir, farkına varmadan,
İnsan yurdunu mu özler, çocukluğunu mu bazen?

Yaylanın yelinde geçmişin sesi,
Bir annenin duası, bir baba nefesi.
Toprağa karışmış alın terleri,
Bir ömür saklamış Varsak hepsini.

Ne çok insan geçti bu dar sokaktan,
Kimi ekmek buldu, kimi ayrıldı candan.
Bir gün herkes göçer fâni dünyadan,
Geriye bir selam kalır insandan.

Ben seni bir haritada aramadım,
Bir sınır çizgisine sığdıramadım.
Ne kadar uzaklaşsam unutamadım,
Varsak, ben senden hiç ayrı kalamadım.

Bir çocuk koşarken tozlu yollarda,
Bir ihtiyar susar eski kapıda.
Biri geleceği arar yarınlarda,
Biri dünlerini yaşar hatırada.

Bir gün benim de sesim kesilecek,
Yıllar geçecek, yüzüm silinecek.
Belki adım bile unutulacak,
Ama bu toprakta bir sözüm kalacak.

Ben Varsak'ı sevmeyi öğrenmedim,
Çünkü ben sevgiyi burada bildim.
Bir ömür bu toprağın derdini çektim,
Varsak diye yaşadım, Varsak diye sevdim.

Ve bir gün sorarlarsa kimdi bu adam,
Deyin ki bir ömür yurdunu yazan.
Ne şöhret peşinde ne makam arayan,
Varsak'ın derdiyle yaşayan bir insan.