Varoluş Şiiri - Nagihan Arslann

Yoruldum derme çatma hislerden
Anlamsız derin bakışlardan yoruldum
Boğazıma yumru olan o ateşli kelimeler
Her biri günüme bir demir parmak

Esasında acı nedir bilmiyorum
Vücut uyuşuk , kelimeler ise buruşuk.
Dökülse bir ah çıkacak göğüs kafesinden
Kimse anlamayacak susacak derin bir sessizlik

Geçen günler veya gelemeyecek dünler
Var olma arzusu veya yitik düşlerin arayışı
Hangisi olmalı bilinmez bir çukur
Gittikçe siyahlaşan , derinleşen bir karanlık.

Ben olma ihtimali kovalıyorum
Olmalıyım bir pencere kuşu
Çığırtkan ve kendi sesine dalan
Kovalamak rüzgarı

Dedim ya sahiden olmak veya olmamak
Bütünleşmek kendimle
Arasına hal hatır sormak
Dalıp dalıp gitmek kendimden